Dış Balat’ta,  Haliç yoluyla İstanbul’un diğer bölgeleri ile iletişimi sağlayan iskeleler bulunmaktaydı. Bunlar, Eminönü’ndeki kapanlarla bağlantılı olan, meyve ve sebze gelişi için kullanılan Yemiş İskelesi, Odun İskelesi, Eyüp ve Galata arasındaki ulaşımı sağlayan vapur iskelesi, Hasköy-Balat arasındaki sürekli ve yoğun trafiği karşılayan kayık iskelesi, mavnaların (açık denize atık, çöp boşaltan gemi) yanaştığı iskele olarak sıralanmaktaydı.

Tarih boyunca  1838′lere   kadar  Haliç kıyıları,  yaşayanlar için korunaklı ve güvenli bir liman niteliği taşımış, gerek balıkçılık, gerekse deniz ticaretinde etkin olmuştur. Ancak 1840′lardan sonra, deniz ticaretinde önemli değişiklikler görülmüş, Haliç sahilinde Sirkeci’den Balat’a kadar uzanan eski ahşap ticaret iskeleleri ve etrafındaki depolar, dükkanlar ve hanlar, önemlerini yitirmeye başlamıştır.
Böylece 19. yüzyılın  ikinci yarısından itibaren, Haliç kıyılarına önce devlet fabrikalarının, ardından da her türlü atölye ve imalathanenin, mezbahanın gelmesi buraları büyük ölçüde değiştirmiştir. Fabrika atıkları  Haliç  sahiline  dökülmeye  başlamış, böylece  kirlenmeye  sebep  olmuştur. Balat’ın  açık   lağımlarının  1890′a  kadar Balat   Limanı’na  dökülmesi, Balat sahilinin  ve  Haliç  kıyılarının  uzun  yıllar  kötü  kokmasına ve görünüm  açısından  çamur haline  gelmesine  neden  olmuştur.  Zamanla lağımların  kapatılması  için  limana  kazıklar  çakılıp,  üzerine  topraklar  dökülmüş, 1894 depreminde  yıkılan bu kazıklar daha sonra  sahil  şeridini  doldurmak için  kullanılmıştır. Kıyı çizgisinde biçimsel değişim  meydana  gelmiştir. Haliç sahilindeki kirlenmeyle birlikte buradaki balıkçı kayıkları başka bölgelere  avlanmaya  gitmişlerdir.
3 Şubat  1860  tarihinde Eyüp, Defterdar, Balat, Fener, Hasköy ve  Halıcıoğlu İskeleleri kayıkçılarının bekar  ve  genç  olanlarına, cisr-i cedid (yeni  köprü) içinde  işleyen  vapurlar ve  kirlenme  sebebiyle  Boğaziçi  ve  Üsküdar  tarafında  avlanmaları  izni  çıkmıştır.